Heel wat nieuwtjes te vertellen!

Vorige week op 20 februari werd Dyango 1 jaar jong.
Wat kreeg hij voor zijn verjaardag?

Een grote kap!
Wat kreeg hij nog?

- een verbod om aan zijn pootje te komen
- een verbod om nog te zwemmen/fietsen/lopen
- een verbod om overdag buiten te liggen
- een verbod om niet meer stappen te zetten dan nodig

Dankzij onze goede zorgen
- 3 tot 4 x per dag isobetatine met spoelvloeistof richting poot spuiten
- 3 tot 4 x per dag ook een zalfje aanbrengen
- 3 tot 4 x per dag hem een kous aantrekken
- 2 x per week naar de dierenkliniek op controle
- en ook zoveel als het nodig is hem een schoentje aandoen om naar buiten te gaan..

.. kreeg ik gisteren eindelijk eens goed nieuws! Dyango mag weer kleine wandelingetjes (aan de leiband en met schoentje) maken en zijn wonde ziet er zeer goed uit. De draadjes zijn er ook uitgehaald.

@ dierenkliniek

Zondag, 26/02, trokken we naar Flandersdogshow te Gent. Dyango was ingeschreven in de jeugd – Leonbergers.
Ons geld waren we toch al kwijt dus hebben we hem meegenomen, met schoen enal!
Gelukkig was het een vriendelijke keurmeester en mocht ik zonder problemen de ring in met schoentje.
Er was slechts 1 concurent en die kwam eerst aan de beurt. Dyango was door zijn weekjes rust nogal uitgelaten en blij dat hij eindelijk nog eens buiten mocht. Juist op het moment dat Dyango goed in stand stond zag ik ineens zijn concurent naast mij staan.

Zowel Dyango als ik, als de concurent (en zijn baasje) waren even de kluts kwijt. Dyango zijn gedachten waren afgedwaald naar spelen, rennen, crossen door de bossen, bekvechten met andere honden.. Maar hallow. We zaten dus wel op show hé….

De keurmeester heeft zowel tegen mij als tegen de concurentie niks gezegd. Dyango kreeg een 2de plaats en een ‘goed’, eigenlijk niet zo goed maar ik begrijp het wel. Het trok op niets, ook niet de Leonberger die bij bordje 1 stond had er niet veel van gebakken.
Dyango leek een gepluimde kip daar hij al zijn onderwol aan het verliezen is, én zijn pootje is geschoren door de voetwond.

Nu het voorjaar voor de deur staat sluiten we het hoofdstuk ‘showen met Dyango’ even af.
We gaan plezier maken met de 2 hondjes die op komst zijn, we gaan waterwerken, we gaan voor ‘t plezier gaan zwemmen,
we gaan door het bos en door het veld wandelen..
We gaan genieten van ons toekomstig trio, en nu nog héél eventjes van de rust en van Dyango alleen!

Donderdagnamiddag was Dyango in zijn nopjes. Hij mocht zich lekker uitleven met mede-hondenberen. Toen hij in de auto stapte via de loopplank was er bloed te zien. Nader onderzoek bracht ons bij zijn voetzooltje. Zijn zooltje was helemaal kapot, er hing nog een flap aan te bengelen.
Een beetje ‘met spoed’ naar een plaatselijke dierenarts geweest. Verbandje er rond voor 3 dagen en dan zou het terug oké moeten zijn.

Omdat Dyango nogal een ongeleid projectiel is als hij los wandelen werd dit qua bezigheden maar geschrapt.
Er stond zondag een wandeling op het programma; de Féta-wandeling. Een beetje een ‘afscheids’ wandeling want eind februari zal deze witte God terug naar Hachiko moeten.
Het leek beter te gaan die dag met Dyango; hij kon er alweer op lopen. Dus met leiband trokken we richting Oostkamp waar we samen met een heleboel hondjes een leuke wandeling maakten.

Maandag naar een vervangende DA geweest (op controle) en die vertelde ons dat het eigenlijk donderdag al genaaid had moeten worden.
Even zakte de moed me in de schoenen en voelde ik een opwelling van kwaadheid, maar ook van onmacht.
Er werd een afspraak gemaakt voor vandaag naar de dierenkliniek te gaan om het daar onder narcose te laten hechten.
Dyango is dus even met mij meegeweest werken, terwijl ik de Makro volpimpte met reclame sliep hij zijn roes uit.
Om 10u00 bracht ik hem binnen en al snel kreeg hij een spuitje om in te dommelen.

Om 14u00 mocht ik bellen om te horen wanneer ik om mijn lieftallige beer mocht komen. Om 13u15 kreeg ik echter een sms’je dat ik Dyango mocht ophalen om 16u00.
Ik ben dus even thuis geweest. Helemaal alleen…. Geen hond die me kwam begroeten, geen neus die ik in mijn gezicht kreeg, geen hondentong die mijn gezicht wast, geen blik van ‘gaan-we-nu-wandelen-baasje?’. Dyango was er niet, en Yana ook niet.
Ik voelde mij leeg, enorm leeg, ook al waren er 7 katten niet bij mij weg te slaan.

Om 15u40 was ik dan ook al bij de kliniek, kwestie van op tijd te zijn. Rond 16u00 kon ik uiteindelijk naar mijn manneke, die de ‘operatie’ goed had doorstaan. Hij was nog niet helemaal wakker, al besefte hij wel dat ik er was. Met slaperige rode ogen keek hij mij aan en begon zachtjes te kwispelen. Toen de bench openging kreeg ik een neus in mijn gezicht en een likje.

De dierenarts daar gaf ons pijnstillers, AB en een afspraak om het nog eens te laten controleren mee.
Maar het ergste; ze gaf ons ook het advies mee om hem tien dagen volledig stil te houden. Eigenlijk zou hij zelf geen stap mogen zetten!
Arme, arme Dyango. Nu beseft hij het nog niet goed maar ik denk dat we binnen een dag of 3 een bommetje in huis zullen hebben die wellicht om dag 10 zal ontploffen. Dyango is een actieve hond, en nu mag hij zomaar eventjes tien dagen geen poot verzetten.

Terwijl ik dit typ is hij uit zijn grote kong zijn brokjes aan het halen. Dat is momenteel het enige wat ik hem als bezigheid kan geven…
Tips zijn welkom om hem de tien dagen door te helpen!