Vorige week op 20 februari werd Dyango 1 jaar jong.
Wat kreeg hij voor zijn verjaardag?
Een grote kap!
Wat kreeg hij nog?
- een verbod om aan zijn pootje te komen
- een verbod om nog te zwemmen/fietsen/lopen
- een verbod om overdag buiten te liggen
- een verbod om niet meer stappen te zetten dan nodig
Dankzij onze goede zorgen
- 3 tot 4 x per dag isobetatine met spoelvloeistof richting poot spuiten
- 3 tot 4 x per dag ook een zalfje aanbrengen
- 3 tot 4 x per dag hem een kous aantrekken
- 2 x per week naar de dierenkliniek op controle
- en ook zoveel als het nodig is hem een schoentje aandoen om naar buiten te gaan..
.. kreeg ik gisteren eindelijk eens goed nieuws! Dyango mag weer kleine wandelingetjes (aan de leiband en met schoentje) maken en zijn wonde ziet er zeer goed uit. De draadjes zijn er ook uitgehaald.
@ dierenkliniek
Zondag, 26/02, trokken we naar Flandersdogshow te Gent. Dyango was ingeschreven in de jeugd – Leonbergers.
Ons geld waren we toch al kwijt dus hebben we hem meegenomen, met schoen enal!
Gelukkig was het een vriendelijke keurmeester en mocht ik zonder problemen de ring in met schoentje.
Er was slechts 1 concurent en die kwam eerst aan de beurt. Dyango was door zijn weekjes rust nogal uitgelaten en blij dat hij eindelijk nog eens buiten mocht. Juist op het moment dat Dyango goed in stand stond zag ik ineens zijn concurent naast mij staan.
Zowel Dyango als ik, als de concurent (en zijn baasje) waren even de kluts kwijt. Dyango zijn gedachten waren afgedwaald naar spelen, rennen, crossen door de bossen, bekvechten met andere honden.. Maar hallow. We zaten dus wel op show hé….
De keurmeester heeft zowel tegen mij als tegen de concurentie niks gezegd. Dyango kreeg een 2de plaats en een ‘goed’, eigenlijk niet zo goed maar ik begrijp het wel. Het trok op niets, ook niet de Leonberger die bij bordje 1 stond had er niet veel van gebakken.
Dyango leek een gepluimde kip daar hij al zijn onderwol aan het verliezen is, én zijn pootje is geschoren door de voetwond.
Nu het voorjaar voor de deur staat sluiten we het hoofdstuk ‘showen met Dyango’ even af.
We gaan plezier maken met de 2 hondjes die op komst zijn, we gaan waterwerken, we gaan voor ‘t plezier gaan zwemmen,
we gaan door het bos en door het veld wandelen..
We gaan genieten van ons toekomstig trio, en nu nog héél eventjes van de rust en van Dyango alleen!
Gisteren op 18/08 trokken we richting Cadzand voor een wandeling die in teken stond van Yana.
Er zou een heleboel volk op afkomen maar helaas toen we er eenmaal waren ontbrak de helft.
Voor de organistor: Ann samen met haar (grieperige) man en Haeyley, Kim, Tine met Fala , familie, en nog een kruising keeshond van op Hondenvrienden: Bedankt!
(Dyango kon er helaas niet bij zijn omwille van zijn pootje)
Witte roosjes om Yana te herdenken
Kort na de dood van ons Yana (16/01) namen we contact op met de fokker van Yana om te vragen dat als Reggie (moeder van Yana) op pensioen zou gaan we haar graag een gouden mandje hadden gegeven. Een heel rustig pensioen zou het hier ook niet zijn, Reggie zou hier kunnen genieten van een dagelijkse wandeling en af en toe een leuke plonsbeurt.
Ik zag op de website staan dat er nog een nestje met haar aankwam, samen met de zoon van Yana’s vader. Heel dichte familie dus.
Omdat we al een beetje in de toekomst kijken hebben we dus beslist om ook een pupje te nemen uit het laatste nest. We kregen dus 2 keer heel positief nieuws: Reggie komt en er komt een pup van haar mee!
Donderdagnamiddag was Dyango in zijn nopjes. Hij mocht zich lekker uitleven met mede-hondenberen. Toen hij in de auto stapte via de loopplank was er bloed te zien. Nader onderzoek bracht ons bij zijn voetzooltje. Zijn zooltje was helemaal kapot, er hing nog een flap aan te bengelen.
Een beetje ‘met spoed’ naar een plaatselijke dierenarts geweest. Verbandje er rond voor 3 dagen en dan zou het terug oké moeten zijn.
Omdat Dyango nogal een ongeleid projectiel is als hij los wandelen werd dit qua bezigheden maar geschrapt.
Er stond zondag een wandeling op het programma; de Féta-wandeling. Een beetje een ‘afscheids’ wandeling want eind februari zal deze witte God terug naar Hachiko moeten.
Het leek beter te gaan die dag met Dyango; hij kon er alweer op lopen. Dus met leiband trokken we richting Oostkamp waar we samen met een heleboel hondjes een leuke wandeling maakten.
Maandag naar een vervangende DA geweest (op controle) en die vertelde ons dat het eigenlijk donderdag al genaaid had moeten worden.
Even zakte de moed me in de schoenen en voelde ik een opwelling van kwaadheid, maar ook van onmacht.
Er werd een afspraak gemaakt voor vandaag naar de dierenkliniek te gaan om het daar onder narcose te laten hechten.
Dyango is dus even met mij meegeweest werken, terwijl ik de Makro volpimpte met reclame sliep hij zijn roes uit.
Om 10u00 bracht ik hem binnen en al snel kreeg hij een spuitje om in te dommelen.
Om 14u00 mocht ik bellen om te horen wanneer ik om mijn lieftallige beer mocht komen. Om 13u15 kreeg ik echter een sms’je dat ik Dyango mocht ophalen om 16u00.
Ik ben dus even thuis geweest. Helemaal alleen…. Geen hond die me kwam begroeten, geen neus die ik in mijn gezicht kreeg, geen hondentong die mijn gezicht wast, geen blik van ‘gaan-we-nu-wandelen-baasje?’. Dyango was er niet, en Yana ook niet.
Ik voelde mij leeg, enorm leeg, ook al waren er 7 katten niet bij mij weg te slaan.
Om 15u40 was ik dan ook al bij de kliniek, kwestie van op tijd te zijn. Rond 16u00 kon ik uiteindelijk naar mijn manneke, die de ‘operatie’ goed had doorstaan. Hij was nog niet helemaal wakker, al besefte hij wel dat ik er was. Met slaperige rode ogen keek hij mij aan en begon zachtjes te kwispelen. Toen de bench openging kreeg ik een neus in mijn gezicht en een likje.
De dierenarts daar gaf ons pijnstillers, AB en een afspraak om het nog eens te laten controleren mee.
Maar het ergste; ze gaf ons ook het advies mee om hem tien dagen volledig stil te houden. Eigenlijk zou hij zelf geen stap mogen zetten!
Arme, arme Dyango. Nu beseft hij het nog niet goed maar ik denk dat we binnen een dag of 3 een bommetje in huis zullen hebben die wellicht om dag 10 zal ontploffen. Dyango is een actieve hond, en nu mag hij zomaar eventjes tien dagen geen poot verzetten.
Terwijl ik dit typ is hij uit zijn grote kong zijn brokjes aan het halen. Dat is momenteel het enige wat ik hem als bezigheid kan geven…
Tips zijn welkom om hem de tien dagen door te helpen!
‘t Is hier een beetje stil geweest, tijd dus om een beetje nieuw leven in te blazen.
Er is niks speciaals gebeurd, alleen dan dat Dyango deze maand alweer 1 jaar oud wordt. De tijd gaat véél te snel!!
Deze week deden we het rustig aan; zowel het fietsen als het zwemmen ‘viel een beetje op zijn gat’,
we gingen wel dagelijks een rondje doen in het mooie Maldegemveld.
Op bovenstaande foto’s waren de temperaturen al redelijk laag. Echt weer voor zowel Dyango maar ook voor mij.
Vrijdag viel er een beetje sneeuw, ongeveer 3 cm zorgde voor ongeveer 1100 km op de Belgische wegen.
Die 3 cm zorgde ook voor veel sneeuwplezier. Het was Dyango’s eerste sneeuw.
Hij dacht blijkbaar dat hij die sneeuw op moest zuigen, want al snel zag ik buiten stofzuiger Dyango bezig die probeerde om alle sneeuw op te eten.
Op een ochtend toen hij buiten was hoorde ik hem grommen, blaffen & piepen. Niet normaal, dacht ik.
Ik hoorde ook nog een raar geluid erbij en ik dacht dat er (weer ?) een inbreker bezig was aan onze achterdeur.
Ik ging met een klein hartje en een grote stok kijken en ik zag door het raam Dyango bezig met zijn waterbak.
Hij was enorm kwaad op zijn waterbak want zijn water was dus wel bevroren hé!!
De waterbak die toch wel enorm zwaar is met al dat ijs erin stond midden in onze tuin…
Terug naar de sneeuw nu.
Gisteren waren we hier druk bezig met kuikentjes (daarover volgt nog wel meer) en met de gewone zaterdagseklusjes.
Toch was er tijd om wat foto’s te nemen in onze besneeuwde tuin (gelukkig had Dyango niet alle sneeuw opgegeten!)
We lieten het niet bij de tuin maar trokken ook naar het bos.
Na een mini-fotoshoot was Dyango letterlijk & figuurlijk ‘den bos in’.
Ongeveer na een kwartiertje kwam hij op zijn gemak terug alsof er niks gebeurd was..
In de verte zagen wij dit;
Vandaag gingen we zoals iedere zondagochtend naar de hondenschool waar Dyango tal van complimentjes kreeg omdat hij het zo goed deed!
Helaas alleen sneeuw/wandel/hondenschool-foto’s van Dyango.
Yana zou de sneeuw geweldig vinden, ik hoop dat het ’hierboven’ ook sneeuwt, zodat ze ook een beetje kan meegenieten.
Het zijn uiteraard moeilijke dagen/weken voor ons, ook voor Dyango.
Moet steeds terugdenken aan dié maandag waarop men mij vertelde dat ze mijn dochter (tja, het is niet zomaar een hond!) hadden omver gereden.
Iedere avond piept en zoekt hij, hij is erg onrustig.
Maar het leven gaat door, en ook Dyango heeft nood aan beweging.
Om hem voldoende beweging te geven ben ik deze week gestart met fietsen.
Ik ga met de auto + fiets + Dyango richting bos en begin daar dan de fietsroute te doen die we normaal wandelen.
Ik was met fietshelm enal gewapend omdat ik had verwacht dat ik bij de eerste de beste koe dat we zouden tegenkomen zou vallen.
Er vlogen vogeltjes net voor onze neus weg, er sprong een konijntje het pad over, we zijn 10-tallen koeien én alpaca’s tegengekomen maar Dyango hield zich erg rustig. Zijn obsessie voor bewegende beestjes is blijkbaar alleen op wandelingen, alsook de selectieve doofheid.
Mensen die we voorbij kwamen dachten waarschijnlijk dat ik een paard aan het mennen was. Commando’s als ‘traaaaaaaaaaaaag’, ‘hop hop’, ‘kalm’, ‘links’, ‘rechts’ en de belangrijkste ‘sttttttttttoppen’ zijn van cruciaal belang wil je levend uit het bos komen.
We hebben het nu twee keer gedaan en gelukkig ben ik (nog) niet op mijn bek gegaan. Dyango geniet met volle teugen en het baasje ook. Allebei zien we even zwart als we thuiskomen maar we zijn allebei moe en voldaan en hebben genoten van de prachtige natuur en van elkaar.
FIETSEN MET DE HOND ?
Vooral doen, maar neem wel het volgende in acht en geef u niet meteen op voor de ronde van België!
Tips
Kies voor elke afstand die de hond moet afleggen een wisselende bodem. Dit om te voorkomen dat de hond te lang op asfalt moet lopen. Het polster van de voetzolen slijt dan harder dan dat het zich herstelt. Andersom, door te vaak op een zachte bodem te lopen, krijgt het polster geen extra impuls zich te verdikken en te verharden en dus worden de voetzolen niet weerbaar genoeg.
Pauzeer even onderweg en kijk of de hond een erg vermoeide indruk maakt. Realiseer u, dat de afstand die u tot dan gefietst heeft, ook weer terug gereden moet worden. (Of u moet zelf een natuurlijk een bezemwagen geregeld hebben!) Controleer ook de voetzolen op scheurtjes, glassplinters, doornen. Is er een scheurtje in de voetzool of mankt de hond om een andere reden:
STOPPEN. (dus dan toch maar die bezemwagen regelen).
De hond moet zijn eten altijd na en nooit voor de training krijgen. Tijdens het lopen verbruikt de hond veel energie, zijn spieren kunnen het dan ook zwaar te verduren krijgen. Geef de hond nooit onmiddellijk na grote lichamelijke inspanning zijn eten. Dit geeft kans op een maagtorsie. Een kleine beloning kan wel.
Laat de hond eerst tot rust komen en het lichaam ontspannen voordat u hem zijn volledige maaltijd geeft.
Tempo
De oefenvorm bestaat uit het naast de fiets laten draven van de hond, waarbij erop gelet dient te worden dat de hond in gelijkmatige draf loopt, zonder haperingen of een onregelmatig ritme, waardoor de hond in galop geraakt. Dit zie je vaak gebeuren bij mensen die de hond even willen afjakkeren voor het eten, voor het werk, voor de sport of wat voor belangrijks dan ook. Dit is uit den boze, speciaal waar het jonge honden betreft, omdat hun bot- en spierweefsel nog volop in ontwikkeling en dus zeer kwetsbaar is.
Wacht met een hoge intensiteit training totdat de hond 2 jaar is en eventueel de heupuitslag bekend is. Een HD positieve hond kan wel aan de fiets, maar wees daarbij uitermate voorzichtig en houdt de intensiteit laag. Laat u in ieder geval dan adviseren door uw eigen dierenarts die van de conditie van uw hond op de hoogte is.
Ik weet wat je denkt. Je denkt dat ik dood ben.
Omdat je me niet meer kan zien met je menselijke ogen,
omdat je me niet kan voelen met je handen of me in je armen kan houden.
Je denkt dat ik voor altijd weg ben.
Je herinnert je hoe ik eruit zag toen ik ging en je kan je niet voorstellen dat ik op een andere plek verder leef.
Je bent verscheurd met verdriet en pijn over onze scheiding en het maakt je blind voor datgene wat vlak bij je is.. IK!
Hoe vaak heb je jezelf in slaap gehuild omdat je je niet begrepen voelt?
Hoe vaak heb je jezelf gepijnigd omdat je niet bereid bent te accepteren dat ik dood ben.
Terwijl niemand het schijnt te begrijpen.
Ik wil dat je iets voor me doet.
Ga terug in de tijd met me.
Herinner je de dag dat je me mee naar huis nam.
Was ik niet het meest intrigerende schepsel dat je ooit ontmoet hebt?
Keek ik niet naar je met totale liefde, zodat je niets liever wilde dan de rest van je leven met me te delen?
Dit wilde ik ook!
Herinner je de dagen nog waarin ik nog bij je was, en de dingen die we allemaal samen deden?
Je was zo supertrots op me!
Ik was je beste vriendin die voor je zorgde als je huilde, boos was of verdrietig.
En wanneer je door verplichtingen niet zoveel tijd voor me had, wachtte ik geduldig op je.
Ik was er altijd voor je.
Ik keek naar je met acceptatie, liefde en geduld dat je je soms een beetje onwaardig voelde.
Je was in mijn ogen nooit onwaardig.
Ik was je beste vriendin, wat je ook deed of zei.
Ik keek naar je met zoveel warmte en begrip dat je je overspoeld voelde.
Ik kon niet genoeg van je krijgen.
Herinner je de laatste keer dat we elkaar met aardse ogen zagen.
Je probeerde dapper te zijn, maar ik wist dat je huilde.
Ik ken je te goed, beter dan wie dan ook in de wereld.
Ik keek naar je met puur vertrouwen en liefde, en je wilde me wel voor eeuwig veilig bij je houden.
Je beloofde me dat je altijd van me zou houden.
Ik geloofde je.
Waarom heb je me dan laten gaan door te geloven dat ik niet meer besta ?
Herinner je de diepte in mijn ogen, al die keren dat ik naar je keek met acceptatie, geduld, vertrouwen en liefde.
Wie heeft die diepte en liefde gemaakt?
Welke schepper zou ons lied van vreugde en liefde teniet doen?
Ik ben niet langer een aards figuur.
Maar mijn lichaam was slechts een deel van wie ik ben.
Mijn lichaam zou alleen maar een leeg omhulsel zijn als het nietgevuld was geweest met mijn ziel, mijn geest, mijn liefdevol licht.
Toen we elkaar ontmoetten was ik schattig en lief.
Wat was onze relatie geweest als dat alles was dat ik kon zijn?
Hoe had je van me kunnen houden als ik geen geestelijke diepgang had gehad ?
We zijn allemaal gemaakt van energie dat diep in ons zit.
Het is onze ziel, onze geest, ons liefhebbende licht.
Het is energie dat leven is.
Het heeft geen begin en geen eind.
Het is er gewoon en zal er altijd zijn.
Zonder dat zou er geen leven zijn.
Je kan het niet zien of vasthouden.
Je kan alleen maar weten dat het er is.
Het is een weten zoals dat je weet dat onze liefde bestond.
Die liefde kon je niet vasthouden of zien, je kon alleen weten dat het er was.
Ze zeggen dat je me maar moet vergeten, dat je me nooit meer zal zien omdat dieren niet naar de hemel gaan.
Ik ben hier om je iets anders te vertellen.
Jij was mijn eeuwige liefde waard, net als ik de jouwe waard was.
Denk je echt dat die liefde voor altijd van ons weggenomen zou worden door een schepper alleen maar omdat ik geen mens was?
Was ik geen levend, ademend, liefhebbend wezen?
Hoe had ik kunnen bestaan als ik geen ziel, geen energie, geen liefdevol licht had ?
En als dit licht er altijd zal zijn, hoe kan ik dan dood zijn?
Als mijn wezen niet van de energie van het leven was, hoe had ik dan kunnen leven?
Jij weet beter
Je huilt omdat je me mist.
Ik mis jou ook.
Ik mis de buikkriebels, de omhelzingen en de kussen die we deelden.
Maar het leven gaat door na deze geweldige waardevolle fysieke omgeving.
Ik kwam hier om een nieuw leven te leiden.
Ik ging niet weg omdat ik niet meer van je hou of omdat ik iets beters wilde.
Ik ging weg omdat het tijd was voor de volgende fase in mijn bestaan, iets wat alle levende wezens ooit moeten doen.
Mijn aanwezigheid in jouw leven was en is een gave die je moet eren.
Net zoals ik jou eerde.
Leven is niet alleen maar simpelweg in een lichaam geboren worden, een paar jaar te leven om dan te sterven.
Energie kan niet sterven.
We krijgen tijd in een lichaam zodat we kunnen leren, delen en groeien.
Het bereid ons voor op de volgende fase van ons bestaan.
Het lichaam houd de echte levensenergie in zich, onze ziel.
Zonder dat zouden onze lichamen leeg zijn.
Zonder onze energie zouden we inderdaad dood zijn, en konden we nooit onzeliefde voor elkaar ervaren.
Je zegt dat je alleen nog maar herinneringen hebt.
Dit is niet waar.
Weet je, toen ik mijn aardse lichaam verliet, liet ik iets bij je achter.
Je kan het niet aanraken of vasthouden, daar is het te groot voor.
Ik liet een stukje van mijn ziel bij je achter.
Ik plaatste het naast jouw ziel, dat vond ik een passende plaats omdat we altijd samen waren in het aardse leven.
Ik hou teveel van je om je alleen maar met herinneringen achter te laten,omdat herinneringen vervagen.
Ik hou teveel van je om zomaar te verdwijnen.
Het zou te egoïstisch van me zijn om liefde en licht uit je leven weg tenemen.
Ik begrijp je tranen.
Iedere traan is een bewijs van jouw liefde voor mij,en ik voel me vereerd en nederig.
Maar vergeet niet de goede dingen die we deelden.
Denk daaraan en glimlach dan.
Dat is een eer voor mij.
En als je me nodig hebt zal ik er zijn.
Sluit je ogen, adem diep en langzaam en haal mij voor de geest.
Sluit de wereld even af, en sluit je ideeën over dood af.
Geef me een kans.
Zoek naar subtiele signalen die ik je stuur.
Houd niet op trots op mij te zijn, ik ben een vriendin waar je supertrots op kunt zijn.
Ik ben nog steeds je vriendin.
Houd mijn dood niet in je gedachten, maar eer en vier mijn eeuwige leven.
Want het is eeuwig, net zoals mijn liefde voor jou.
Tot wederzien!
Dikke knuffel van Yana
————————————–
Filmpje gemaakt door mijzelf:
————————————–
Filmpje + gedichtje gemaakt door Yana’s vriendinnen; Fala en Tine;
De avond nadat Yana gestorven is zagen ik en Fala een prachtige zonsondergang. Op dat moment wist ik nog niet wat er gebeurd was maar de zonsondergang is voor mij een symbool van Yana geworden. The sun will set for you, Yanatje.
Slaap zacht Yana,
Droom zoete dromen
van hoe je rende
over strand en over velden
van luieren
en niet te hoeven luisteren
Droom over Dyango en Gissell, Gossip en Baziel
en droom er ook eentje over Fala alsjeblief
Droom over je baasjes die onvoorwaardelijk van je hielden
en nog zoveel meer tijd met jou wilden.
Droom zoete dromen, Yana Slaap zacht, lieve beer
————————————–
Gedichtje gemaakt door Gijsje, een Newfy-vriendje van Yana;
Bij het zien van jou mooie ogen o zo lief
kon ik niet indenken dat hij kwam, jou leven dief.
Hij kwam ook o zo onaangekonigd bij jou langs
bij zijn keus had zelfs jij geen ekele kans.
Jij mocht van hem niet langer leven,
ook al had jij nog zoveel kunnen geven.
Jou gemis valt je baasje eeuwig zwaar,
ze zal dat altijd blijven voelen geloof me maar.
Ook al was het een ongeloofelijk ongeluk,
toch voelt haar leven voor altijd stuk.
Maar ondanks jou veel te korte mooie leven,
heb je zonder het te weten haar veel gegeven.
Maar eens,veel later, na het verwerken van dit zware verdriet,
zal zij beseffen, dat jij diep in haar hart nu een eeuwig leven geniet.
Een leven wat zij nooit meer zal vergeten,
want dit leven was geweldig zeker te weten.
En eens op en dag op Regenboogbrug
zien jullie elkaar vast en zeker terug.
Lieve Kathy ik vraag je om te beloven,
dat je altijd hierin altijd zal blijven geloven.
En neem deze laatste zin mee als troost.
ook al was het kort het leven met haar was grootst.
‘Goeiemiddag, politie Lowazone,
kunt u mij zo snel mogelijk terugbellen op dit nummer?
Het is ivm met uw hond, een Newfoundlander…’
Dit bericht stond op mijn voicemail, maandag 18/01/2012 om 12u25.
Ik was voor het eerst ver van huis weg, ik was in Sint-Niklaas.
Ik had geen tijd om na te denken wat er zou kunnen zijn, maar had wel een vermoeden.
Snel belde ik terug en kreeg ik het nieuws dat Yana op straat was gekomen en aangereden was,
ze had de klap niet overleefd.
Ik hapte naar adem, voelde mij enorm misselijk ook al was ik nuchter,
ik begon overgeef-neigingen te krijgen, zonder dat er iets kwam.
Ik zei niks. Aan de andere kant hoorde ik: ‘Hallo?’ ‘Hallo?’
Ik duwde op de rode toets, ik legde af.. Ik was in shock.
Ik stond stil met de auto. Ik sloeg op mijn stuur. Ik schreeuwde het uit.
Ik huilde. Ik huilde enorm.
Ik greep mijn gsm en belde naar Willem-Jan die bijna in Luxemburg zat
en schreeuwde dat Yana aangereden was.
Ik heb het wel tien keer moeten schreeuwen want blijkbaar kon je er niks van verstaan.
Ik vloog zowat naar huis toe, hoewel ik niet wist wat ik daar zou te zien krijgen.
Ik belde het nummer terug op in de hoop dat het nummer niet gekend zou zijn
en het maar een korte nachtmerrie zou geweest zijn, maar ik hoorde dezelfde stem als eerst.
Ik vroeg wat er nu dan ging gebeuren,
de vrouw vertelde mij dat de Technische Dienst onderweg was om Yana daar weg te halen.
Opnieuw kreeg ik hetzelfde gevoel als eerst,
ik schreeuwde tegen de politie dat ze konden maken dat ze binnen de 5 minuten
daar weer zouden kunnen staan om op Yana te passen!
Willem-Jan had onze dierenarts al gecontacteerd en ook zij was onderweg.
Zij mocht Yana wél ophalen, bij haar was Yana veilig.
De dierenarts kwam van Zomergem naar Knesselare (15 minuten)
ik van Sint-Niklaas naar Knesselare (45 minuten) en wonder boven wonder,
ik was er eerder! Auto’s hebben getuut naar mij, camions moesten uitwijken
maar ik was thuis…
Thuis waar een politie combi op mij stond te wachten.
Ik was bang om uit te stappen maar deed het toch maar,
ik liep naar de combi en vroeg waar Yana was.
De vrouwelijke agente die mij een schouderklopje gaf wees
naar de overkant van de baan ‘daar ligt ze, wil je ze nu zien?
We zullen je naar de overkant brengen’
ik hoorde ze nog iets roepen maar ik stond al snel aan de overkant van de baan.
Het is hier de expressweg, een drukke weg met een middenberm,
gevaarlijk om over te steken…
Ik plofte mij bij mijn Yanatje neer en zag ze daar liggen,
ze was dood, zoals gezegd, ik kon het niet geloven en voelde
aan haar oortjes die waren zoals altijd en ging met mijn hand richting haar neusje.
Haar neusje was nat en ijskoud, zoals altijd.
Hoevaak heb ik die neus niet in mijn gezicht gekregen uit enthousiasme?
Eén keer heeft ze me pijn gedaan en kwam die dopneus in mijn oog terecht. Pijnlijk.
Nu bewoog ze niet, ik had gehoopt dat ze recht zou springen
en mij zou beginnen likken maar dat gebeurde niet.
De politie was er ook bij komen staan en stond nogal opdringerig
naar mij te kijken over wat er nu zou gaan gebeuren.
Ik zei dat mijn dierenarts onderweg was.
De andere agent vroeg of ik mijn identiteitskaart bij had
en misschien de gezinspolis kon boven toveren.
Ik was kwaad, verdrietig en zei dat ik bij mijn Yana
zou blijven tot de dierenarts er was.
Ik bleef aan haar oortjes strelen, op haar zachte punkkop en alweer
ging ik naar haar neusje toe. Ze zag er nog zo Yana uit, geen schrammetje..
Ik maakte mezelf gek met te denken of ze wel echt dood was.
Misschien zou ze zo weer opspringen?
Ja. Als de dierenarts aankwam zou ze zeker opspringen,
ze was zo graag bij de dierenarts.
De dierenarts kwam aan maar Yana bleef liggen,
ik besefte meer en meer dat mijn kleine, zwarte meisje er niet meer was.
Yana werd in de auto gezet en de dierenarts reed met Yana weg.
De politie was er nog steeds want die hadden de papieren nodig.
Ik vroeg mij af waarom Yana op straat liep,
de politie zei dat onze poort open stond,
nochtans is ze dicht, niet op slot maar wel potdicht.
Je mag er met tien staan aan shaken en de poort zal nog niet opengaan
(ja.. Na maandag hebben we dat getest).
Iemand is in onze tuin geweest, iemand heeft die poort opengedaan,
iemand heeft de poort niet weer dicht gedaan…
Godverdomme.
Toen de politie weg was kwamen tientallen telefoontjes.
Er kwamen mensen toe er gingen mensen weg,
het leek wel een verjaardagsfeestje.
De hondenvrienden die toen bij mij waren ben ik wel dankbaar.
Het was een steun, ook al werd het verdriet niet minder
en ook al kreeg iedereen tranen in zijn ogen.
En iedereen zei Yana haar naam.
Telkens als ik die naam hoorde kwam er een traantje meer,
tot ik weer aan het hele verhaal dacht en in tranen uitbarstte.
Godverdomme is het enige wat ik kan zeggen.
Er zijn heel wat vragen, die voor altijd onbeantwoord zullen blijven.
En ook al raken ze beantwoord, Yana krijgen we er niet door terug.
Ik kan nu alleen maar zeggen dat het verdriet nu nog erger wordt.
Als ik naar beneden kom ligt Yana niet op haar dekentje te snurken,
als ik thuiskom zie ik alleen Dyango ongeduldig staan te zwaaien met die staart.
Yana is er niet meer en dat wordt iedere dag duidelijker…
Dyango heeft maandagavond afscheid genomen van zijn vriendinnetje.
En net zoals ik, ging hij direct richting Yana’s neus. Die neus was populair.
Haar neusje bloedde een beetje,
en Dyango likte Yana’s neusje helemaal schoon om dan naast haar te gaan liggen.
Maandagavond zijn we naar het crematorium te Breskens gereden om afscheid van haar te nemen.
Ze werd daar in een kamertje neergelegd. Het was net zoals ze sliep.
Er lag een witte roos op haar. Net zoals op onze trouw.
We moesten ze laten gaan, ook al we bleven afscheid nemen…
Gisterennamiddag zijn ze Yana komen brengen.
Niet in de vorm van een grote, zwarte, kwijlende Newfoundlander maar in een urne.
Het doet pijn om te zien wat er maar van zo’n lief dier overblijft…
Yana zal een mooi plekje krijgen in de woonkamer, waar ze zo graag was.
Daar zal ze voor altijd blijven voortbestaan.
Yana was mijn soulmate, mijn allerbeste én liefste vriendinnetje,
Yana was mijn Newfoundlander-meisje waar ik o zo fier op was.
Yana was zowat alles voor mij.
Ook voor Dyango was Yana veel. Maar voor een hond gaat het leven snel weer verder.
Hoewel ik bijna zeker weet dat hij ‘iets’ mist, is hij dolgelukkig bij het zien van een varkensoor of zijn pot eten.
Yana heeft Dyango veel geleerd. Yana haalde Dyango altijd terug als hij te ver losliep,
Wie gaat dat nu doen, Yana?
Wie gaat er nu de wc-leegdrinken?
Wie gaat er nu al de flessen kapot maken?
Wie gaat er de woonkamer vuilmaken met zand en modderpoten?
Yana, verdomme toch, we gaan je missen in de kleinste en in de grootste dingen.
Alles, maar dan ook alles zit jij aan vast.
Nooit maar dan ook nooit krijg ik dit geplaatst,
je was veel te jong, je had nog zo’n mooi leven voor de boeg samen
met je maatje Dyango en al je andere hondenvriendjes.
Het is oneerlijk, meisje, wat heb je ons toch aangedaan…………………………..
Iedereen die Yana ook maar 1 keer heeft gezien is geshockt.
Yana laat haar sporen na, Yana was geliefd, Yana was O ZO graag gezien…
Bedankt aan iedereen die er voor ons is in deze zeer moeilijke periode.
Wie een hond heeft of heeft gehad weet wat wij nu doormaken.
Slaapwel Yana.
Things’ll never be the same with out you…
What did I do to deserve this
I didn’t even get one last kiss, from you
God took your love from me
You needed an angel so it seem
I need to feel your hands all over me
I need to feel you kissing me
I need to feel you holding me
I need to feel your touch
Cause I miss your love so much
And I can’t keep on living this way
I need you here with me
Why did he take you away, from me
It’s hard for me to tell you I love you
As I’m standing over your grave
And I know I’ll never hear your bark again
Why did you leave me
Why couldn’t you just stay
Because my world is nothing,
without you
Now I don’t know what to do, with myself
I would’ve given you anything
Just to make you happy
I’d go to hell back over and over again
Just to prove to you how much I need you here
There is nothing that I wouldn’t do
I’d cry for you
I’d lie for you
And there’s no doubt that if I could take your place in heaven
I would die for you,
Yes I will
Alle opvangertjes zijn de deur uit en alleen Yana en Dyango blijven dus nog over.
Of ze dat erg vinden? Ik denk het niet. Ze genieten van elkaar en van de ‘rust’.
Enkele sfeerbeelden van de dagelijkse wandeling;
Na het dagje zee op maandag hadden we dinsdag ongeveer hetzelfde plan.
Alleen was het weer niet van plan om mee te werken en was er enorm veel wind aan zee en dan ook nog eens regen.
Na 5 minuutjes op het strand waren we allemaal nat, maar dat kon ons niet helemaal tegenhouden.
De hondjes genoten vollop en daarom hebben we toch even doorgezet, we waren toch al nat.
Foto’s zijn er niet, daar dat ik de camera toch wel een beetje bescherm zoals een moeder voor haar kind zou doen,
dus die is mooi thuisgebleven. Een camera vind de combinatie van zand, wind én regen niet zo fijn.
Gissell en Tuur
Woensdag deden we dan nog maar eens een poging.
Dit keer samen met de fokker van Gissell en haar lieftallige hondjes;
Ischa, Proske, Ganesha en de kleine Arthur (broertje van Gissell).
Het was geweldig leuk, maar er hadden blijkbaar veel mensen hetzelfde plan en we liepen er niet alleen.
Zal wel te maken hebben gehad met de vakantie ook.
En natuurlijk met ons, we kregen enorm veel aandacht met zo’n mooie beren.
Eéntje valt er uit de 'boot'
Broer en zus vonden het geweldig leuk aan zee!
Tuurke kreeg het hard te verduren met zijn grote zus
Whii, lekker uitwaaien
De beren van Nancy: Ganesha, Tuurke, Proske & Ischa
Vandaag kwam dan het afscheid wel heel dichtbij voor Gissell.
We moesten nog even richting fokker om de oortjes bij te knippen
en de laatste papieren bij de dierenarts in orde te brengen.
Daar konden de pupjes dus nog even met elkaar spelen
Kusje voor de grote broer!
Stiekem en minder stiekem speelgoed stelen van elkaar
Morgen vertrekt miss Gissell naar Zeebrugge, waar ze via de boot in Engeland zal geraken…
Gissell heeft mij een kantje van de Newfoundlanders getoond die ik nooit eerder heb gekend.
Gissell kon na enkele weken bij ons al blaffen op commando.
Gissell apporteerde graag, en deed het ook meer dan 2 keer.
Gissell had veel positieve energie, ze was altijd vrolijk, zonder vervelend te zijn.
Gissell had zelfs een ‘will-to-please’
Gissell was een felle madam, die haar niet zomaar liet doen door de ‘grote’ honden
Gissell werd zonder 1 grommetje van Yana aanvaardt in de roedel,
Yana zorgde zelfs voor Gissell buiten en leerde haar veel bij,
Dyango speelde heel graag met het kleine bruine wondertje maar
als Yana vond dat het genoeg was, maakte ze dat heel erg duidelijk aan hem.
Heel vaak ben ik kwaad geweest op haar, toen ze voor de 22ste keer de
WCrol helemaal kapot had gebeten bijvoorbeeld, of toen ze de badkamer
weer had leeggehaald en alle verse handdoeken verspreid lagen in de hal.
Of toen het leek alsof ze maar niet zindelijk ging worden en ze zonder ze het aangaf het gewoon binnen deed.
Heel vaak heb ik me afgevraagd waarom ik me niet honderd procent een haar kon hechten,
het was niet zoals bij Yana en Dyango ‘onze’ pup, maar toen ik haar ging socialiseren
en mensen zeiden hoe mooi ze wel niet was en hoe lief, was ik toch een fier baasje,
ook al was ik stiekem niet haar echte echte baasje. Toen mensen me zeiden ‘je gaat je hechten aan haar’
of ‘het zal moeilijk worden om ze af te geven’ dacht ik maar al te vaak:
‘we wisten dit op voorhand, het zal wel gewoon vanzelf gaan’,
maar nu het afscheid nadert denk ik daar toch wel een beetje anders over .
Ik ben er toch wel aan gehecht geraakt, ze hoort bij de roedel, ze hoort bij ons ‘gezinnetje’ Ik ben haar ‘socializer’ en heb haar veel dingen moeten leren maar ook dingen moeten afleren.
Het was zeker niet altijd makkelijk maar ik zie het als een ervaring rijker die ik nu heb met honden opvoeden.
Het was een karakter-pup, die soms precies begreep dat ze hier niet ging blijven en dat ook absoluut niet zag zitten.
Het heeft me bloed, zweet én ja zelfs tranen gekost.
Zowel Yana als Dyango als ik zullen ze missen, het zal enorm stil zijn zonder haar,
ij bracht toch wel het (meeste) leven in huis!
Maar zoals het andere ‘gastgezin’ voor een pup naar Engeland
al zei ‘gemis is anders dan verdriet’,
Gissell is daar in goede handen en zal daar de beste zorgen krijgen, net zoals ze bij ons kreeg.
Goodbye Gissell, klein bruin monstertje, hopelijk tot gauw!
Ook de feestdagen hebben wij én de hondjes helemaal overleefd.
Op oudejaarsavond 31/12 kregen de hondjes terwijl ik het diner klaarmaakte een boswandeling van 7km zodat ze ‘s avonds rustig zouden zijn.
Yana vond dat ik nog geen werk genoeg had en heeft zich tijdens de wandeling geparfumeert met een menselijke str*nt.
Toen ze thuis kwam mocht ze dus in bad en moest ze nog gekamd en geblazen worden.
Ze wou volgens mij nog eens in bad voor het 2012 zou gaan worden, ze heeft in ieder geval haar zin gekregen.
Zowel de hondjes (die kregen varkensoren) als wij krijgen leuke cadeautjes.
Ik kreeg het boek ‘Marley & ik’ waar ik toch wel heel erg blij mee ben, vond de film al heel leuk en de eerste pagina’s van het boek in ieder geval ook! Deze zal uitgelezen worden terwijl de hondjes aan mijn voeten liggen te sabbelen op hun oor.
Dat ‘s avonds rustig zijn – plan is toch een beetje mislukt. Toen het aftellen naar 2012 begon en we de eerste knallen buiten konden horen schoot Yana volledig in paniek. Dat was te verwachten, zo kennen we ze, helaas wordt het ieder jaar een beetje erger!
De ene zegt dat je ze moet negeren, de andere zegt dat je ze moet steunen. Wij doen eigenlijk niet aan dat eerste, ze mag steun komen zoeken bij ons maar we gaan haar niet sussen en troosten. Of dat de goede methode is volgens gedragstherapeuten? Waarschijnlijk niet, maar wij kennen Yana als onze hond nog altijd het beste en wij willen het gewoon zo doen…
Omdat Gissell Yana’s kuren niet moet over krijgen lieten wij ze bij Dyango liggen. Dyango vind dat allemaal best. Die wou iets na 12en alweer naar buiten om een fris luchtje te scheppen. Onder de hemel van 2012 vol vuurwerkknallen en mooie lichtspektakels lagen zowel Dyango als Gissell rustig te slapen, terwijl Yana de boel binnen op stelten zette. Ze moest aan de leiband want anders zou ze op de kast springen…
Bij Dyango en Gissell merk je toch dat ze meer geluiden hebben te horen gekregen tijdens die eerste belangrijke weken.
Op nieuwjaarsdag was het voor de hondjes even rustig aandoen, voor de baasjes niet want wij mochten ons (alweer) vol gaan vreten bij de Chinees.
‘s Middags was het tijd om uit te buiken, zoveel gegeten, meer dan nodig uiteindelijk, dus konden we geen stap meer zetten. Het was ook rot weer en heeft bijna de hele dag geregend! Tijd dus om varkensoren, varkenshuid, paardenhoeven en luchtpijpen op te eten (voor de honden welteverstaan).
Vandaag 2 januari zijn we nog naar Cadzand geweest om daar even uit te waaien en de hondjes te laten rondrennen.
Dat laatste lukte niet helemaal gezien er toch behoorlijk wat mensen waren aan het strand. Vele mensen met kleine kindjes en als Dyango, Yana én Gissell op zo’n klein kind afkomen dan vinden die kindjes dat toch niet zo leuk… Dat is dan wederzijds want ik vind loslopende kindjes ook helemaal niet leuk. (kindjes aan de leiband, dat zouden ze moeten verplichten op elk strand!)
Toen het rond de middag even rustiger werd mochten ze wel weer even los. Dyango heeft hem rot geamuseerd door met de voeten van de baasjes te spelen. Meneer is nu 10 maanden geweest en probeert het toch wat uit. Een periode waar vooral ik lang naar heb uitgekeken. Dat leuke pubergedrag!
Dyango is altijd al een ‘softie’ geweest, ééntje die rap onder de indruk is als je er eens tegen roept, dus zijn opvoeding is zeer goed verlopen. Hij is zéér zelfstandig en zeer stabiel. Vooral dat zelfstandige maakt hem echt een superhond.
Door Dyango merk ik veel verschil in beide rassen maar ook in geslachten, en velen verklaren me misschien voor gek, maar ik heb het toch meer voor het reuenkarakter.
Wat doet hij dan precies onze puber? Hij wil naar alles en iedereen om te spelen, bedoeld het niet eens kwaad, maar als er een hond naar hem uitvalt zal die het ook wel geweten hebben. Als je hem loslaat dan is het precies een vuurwerkpijl die word afgeschoten en is hij weg. Als je op tijd roept ‘EEEEEEEEEEEEEY’ dan komt ie wel terug.
Bij mij lukt dat beter met ‘JOEHOE’ en ‘JOEPIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE’ (als hij aan het terugkomen is). Het halve strand denkt dan wel dat je helemaal gek bent geworden maar je hebt toch wel mooi je hond terug.
Dyango heeft trouwens héél gevoelige oortjes, vaak geven we hem een correctie in zijn nekvel of aan z’n oor en dan is het precies of je vermoord hem. We hebben dus veel kwade en bezorgde blikken gezien vandaag… Terwijl het eigenlijk niks voorstelt.
En we hebben nog groot nieuws! Sinds 31 december 2012 rond 15u00 heft Dyango zijn poot op! Nog netjes in 2011 nog, hij wordt echt een grote man en wij zijn nog altijd even fier op hem (ondanks zijn pubergedrag) als de eerste keer dat we hem zagen.
Van harte welkom op onze weblog die gaat voornamelijk over onze Newfoundlander Yana en onze Leonberger Dyango, maar uiteraaard ook over de rest van onze kleine kinderboerderij.
Mijn weblog is voor mij een combinatie van al mijn hobby's: Mijn beestjes, schrijven & fotograferen.
Laat gerust een reactie achter, het is helemaal gratis en helemaal niet moeilijk en je maakt er de baasjes en de hondjes helemaal gelukkig mee!
Hieronder kan je kennis maken met de dierentuin. Veel plezier!
(klik op een diertje om er meer te weten over te komen!)
Alle rechten voorbehouden
Een blog zonder de mogelijkheid om te reageren is een website. Kritiek is bijgevolg toegelaten, zelfs gewenst. Gelieve echter vernederende, kwetsende, irrelevante of anonieme commentaren voor u te houden. U hoeft zich de moeite niet te doen deze te plaatsen daar ze toch door mij zullen worden verwijderd.
Niets van deze weblog mag gebruikt of gekopieerd worden zonder voorafgaandelijke toestemming
.
